political culture, terrorist politics

Terrorist politics….

If terrorisme is defined as ‘the use of violent acts to frighten the people in an area as a way of trying to achieve a political goal,’

then terrorism at the very minimum condition is an act within a single political relation (not community).

But then if we look into theory, for instance in communist (Lenin, Mao), German (Strauss, Von Clausewitz) of French (50ties) intellectuals (pick your poison) you often find the idea that terrorism is a reactionairy form of war. Terror is asymmetric war. A war with unequal means.
Now if history was a whodunit, then that would matter a lot morally. Sadly, morality does not reach back towards biblical claims to rights. Any attempt to right a historical wrong is bound to repeat the horrors of the original wrong.

We live in a world that is in a state of constant territorializations, deterritorializations and re-territorializations, and that logic expands to many fields. It can be technological innovation, scientific revolution, inventions in any ‘line of flight’; say: any ”techne” that mediates relations. And it can be war, religion, changes in the climate or whatever.

Still. Just think of contemporary terrorism. R.A.F. (DE), The Weather Men (USA) were home grown symptoms of a lack of integration of certain groups in society. There was a clear Marxist analysis of this phenomenon (and even inspiration towards it). Whether or not this analysis was correct, any historian can easily reconstruct the social-economic reality in order to explain the birth of these home grown terrorist attacks.
Now in the case of our terrorism, it is important to discriminate between the religious justification that terrorists give and the political and economic analysis of that same event and this starts with looking at the linguistics. Webster defines terrorism as the local use of violence, in order to influence global layers.

Terrorism, is succeeding. They territorialize the symbolic space of Europe. Cynically we could say that: with the use of cheap weapons and cheap lives, they manage to become the first item on the agenda of world powers. Some conservative with a bitter temper could say that it’s the final dream of democracy to have such direct political influence.

But in fact this person would be mistaking. Democracy presupposes a speech community. Perhaps some post-modernists might believe we live in such a ‘global village’, but nobody actually believes that. A speech community, is not an easy concept, although it is relatively easy to phantom. In ancient times, we imagine ‘people going to the market to see what’s being said’. In the 19th century design of Nation States this speech community is secured in a ‘representative’ regime (Ranciere 1991, 1993, 2006, 2014). Representative democracies were the outcome of centuries of political and religious upheaval in Europe. The managed to overcome insolvable differences on a higher (state) level. And this symbolic lift, is the material from which the very idea of a ‘state’ is built. In it, identities of the Europeans are constructed.

The incredible success of the State spread around the globe, and today any territory is administratively part of a state. That however does not imply in any way that states are equally successful around the globe.

Now lets remain in the cultural vocabulary I mentioned above. European identities are constructed in an identification of a national administration of which the CEO’s are elected. The integration of the masses into the state forms a perfect tautology that equates ‘I’ with ‘us’: I am my nation, my nation is us. This is the foundation of the remarkable European success in the 19th and 20th century, but it is also the cause of atrocities within or abroad.

Us or them?

Now lets say that terrorism in Europe is European. Or (thesis 1) ‘Terorrism commited by European citizens on European soil’, is European Terrorism. Then there are facts that actually support this thesis. Namely: Most European terrorists actually have European citizenship (they are us (thesis 2)).

Now from a political view, it is not difficult to see that this matters. If European citizens violently reacts to the European rule of law, then this hints to a disintegration of the state. They no longer identify with the state, and so we ask: are they us? And the answer to this then, is negative. They are not us.

This has consequences.

  • The most brilliant political act of European muslims (who are definitely suffering most under the current terrorist attacks) today would therefor be to denounce terrorism not as muslims, but as nationals. ‘I a Dutch citizen denounce terrorism, for the sake of my state.’ And not: ‘I, a muslim denounce terrorism, for the sake of my Quran’. Why be reduced to a literary critique? If you sincerely are us, you would not support any damage to us.
  • On the other side of this event, we find the politicians. If thesis 2 is actually true (which seems up for debate these days) then Hollande’s declaration of war (and its echo in other nations like The Netherlands) can be reread autoimmune: ‘We attack us, now we are at war with us.’ And the same question arises: who are we?

If the second hold any truth, then we can analyse terrorism as a political problem within the state (which is our specialty). If we however tend to address the problem as either a colonial or anti-colonial. Colonial if you criticize the shockingly unequal economic integration of ‘us’ and ‘them’, and anti-colonial: ‘They are invading ‘us’.’ This is the actual rhetoric of ‘populist’ parties that have arisen all over Europe.

The definition of terrorism can also hint at neither the colonial or the anti-colonial analysis. In spite of globalist cultural and media, and the existence of a complicated economic globalization, is can be analysed as a domestic problem. In fact, that’s the classical challenge of the state: how to integrate a community with unsolvable disagreements (Ranciere 1995)?

The answer was economic integration. Regular jobs and taxation, administration and state identification were the ingredients.

For sure, this history cannot be copied indefinitely in ever new situations. Still Europe could draw a reaction from its own political tradition and increase its global power when it makes yet another symbolic shift from its humble and divided origins of court houses, shires, counties and what have you, from the nation state, into a European Representation that organizes continental elections.
That would be a dream that is worth increasing our speech community.

If young Europeans attack their culture because of an absolute misidentification with the State, then their conduct is fundamentally different from a youngster who has become religiously inspired and now finds himself in absolute opposition to the rule of state. The latter is a religious fanatic and the former is one of the millions in European precariat.

For the former religious repression justified to protect the state and repeat the horrors of former wrongs of the Other, for the latter we might react in a directly opposite way: we have to give more room to islam; emancipate islam into public representation in order to correct the wrong of Ourselves.

It remains meaningless to unleash the chain of cause and effects that lead to our situation in order find out who holds the best moral claims in this conflict, but it is meaningful to imagine the ways forward, towards a reterritorialization in which democratic co-existence is possible.


Waarom ik de kinderen in mijn klas zo goed begrijp?
Omdat ik vandaag een ouderwetse baaldag had!

Die hebben zij vast ook regelmatig. Want als je 14 bent baal je soms gewoon. Mijn dikke van Dale zegt dat balen: geen zin hebben, betekent. Maar zin waarin? Leven? Rennen met je handen in de lucht? Van een dijk afskaten met dramatische filmmuziek in je oordoppen? Zomaar iemand opbellen en vragen waar die pizza blijft? Een sekswinkel inlopen tien euro op de toonbank smijten en met een achteloos gebaar zeggen: één seks!
Of je huiswerk? Of een zak snoep leegeten met je vrienden en dan ruzie krijgen over de tumtums? Of in de winkel naar een of ander begeerlijk object gaan zitten kijken wat je toch nooit krijgt, en waarvan je voor jezelf de vele voordelen op een rijtje zet en je plechtig tegen jezelf beloofd dat je nooit nooit meer iets zult willen, als je alleen maar dít ding maar krijgt (van een facultatief opperwezen).
Of je aan je impopulaire hobby wijden en foto’s gaan maken rare architectuur? Of een tekening gaan maken van een schip in de Oude Haven?

Ah, nee, dat soort dingen baal ik nooit meer van. Ik heb geen skateboard meer en over tumtums maak ik geen ruzie. Ik deel ze uit aan iedereen die er een wil.

Maar soms baal je.
Ik vraag gewoon waarvan…
En meestal begrijp ik het.

Alleen leer je dat niet bij pedagogie. Dáár leer je de ordeladder van Teitler. Een soort micro-fascistisch repressie-instrument. Of hoe we van ”multi” en ”inter” tot het concept ”diversity” komen, want ‘all European societies are experiencing a transformation process towards greater cultural and religious pluralisation’, en daar moet rekening meegehouden worden, want baaldagen verschillen per cultuur. En daar kun je dan rekening houden door te ‘differentiëren’, want dát is het codewoord. En als je dát allemaal in langere leerlijnen kunt opnemen in het PTA, dan zit je natuurlijk wél lekker als de inspectie komt. Zo bevorder je instroom, doorstroom en uiteindelijk rendement. Want het zijn geldzakjes, die kids.

En daar baal ik dan een beetje van.
Maar goed. Over vijf maanden ben ik klaar. Dan ben ik volgens de wet bevoegd en dat telt. Dan ben ik een échte. En dán ga ik ze een lesje leren.

Enfin. Ik ga een pizza bestellen en iemand vragen waar die blijft 🙂

Ik hou van Putin

Oooh Heerlijk. Ik hou écht van Putin. Telkens als je hem weer vergeten bent, doet hij iets geniaals.
Terwijl wij lekker bezig zijn met het opzetten van ‘welkomswinkels’ (contradictio in terminis?) met onze oude truien en vol trots kijken naar hoe onze kinderen tekeningen maken voor de vluchtelingen . Ik hoorde zelfs het woord ‘verrijking’ na ruim een decennium weer afgestoft worden (‘kijk eens wat een rijkdom aan nieuwe culturen, nieuwe gebruiken je erbij krijgt’)).
Kortom: terwijl wij lekker aan het trutten waren…. deed Putin iets dat even verrassend als geniaal is: Hij strijdt in Syrië!

Het is nog niet officieel toegegeven, maar hij bewapend het Syrisch bevrijdingsleger al maanden, en is waarschijnlijk na de Krim (heeft niemand het over, want geen kind heeft er een tekening aan gewijd) gewoon doorgerold naar Syrië. Briljante move van Putin.
En laten we eerlijk zijn: wij hadden er ALLEMAAL niet aan gedacht!! Want zo denken wij gewoon niet.
Een grote hele verrassing dus, van die charismatische Vladimir uit Moskou.

Vooralsnog lijkt de onderhavige regio in handen van mensen die ongeveer diametraal tegenovergesteld (maar even oprecht) zijn in hun interesse in ‘Het Westen’ als George W. Bush was in zijn culturele belangstelling in het Midden-Oosten.
Beide groepen zien de overkant als ”wingewest’. Saoudi-Arabie biedt alvast (kosteloos!) aan de moskeeën te bouwen, om het ruimhartig gebaar van de Europeanen, te faciliteren met wat Wahabisme voor de zieltjes van al die nieuwe Europese stemgerechtigden. (Wees eerlijk, ook dát is een enorme verrassing van die gekke Saoudi’s. We dénken er gewoon niet aan)

Zo bont als Bush het ooit maakte, ja dát durft Putin natuurlijk ook niet, (wie durft dat nou?) maar nu Amerika even bezig is met de verkiezingen (en ook wat oorlogsmoe is geworden na decennia van oorlog), en in Europa de politieke filosofen, huisvrouwen, en BNérs zich wijden aan welkomstapplaus, fotokritiek en morele introspectie ligt er momentum voor Putin die écht lekker bezig is in deze fase van zijn carriere. Een mooie kans om te doen wat elke 19e eeuwse (en 20e eeuwse) Europese politicus zou denken; Beter een goede buur dan een gestoorde vijand aan de grens.

Je kunt natuurlijk denken: welnee, dáár gaan wij niet over. Dat is meer iets voor die mensen zelf. Kom op, ik ben kosmopoliet, geen koloniaal. Wij moeten onze cultuur niet opleggen aan anderen. En dan laat je de regio aan Rusland, Saoudi-Arabië, Iran of welke supermacht dan ook om de politieke landkaart naar vermogen te beïnvloeden.

Je kunt natuurlijk ook héél even over de kindertekeningen heenkijken. De politieke stemming niet laten afhangen van één foto en even verder dan onze winkeltjes denken En misschien zelfs heel even een langetermijnvisie proberen in te denken.
Zou het dán slim zijn wat we nu doen? Of zelfs: hoe wij nu praten?

Nederlands op zijn smalst: Wat schattige jonge vrouwen op televisie die ooit vluchtten maar nu iets studeren (knap!), een seniele historicus die vertelt dat er in de 15e eeuw ook heel wat immigranten in Nederland waren (zo kon je een ‘paspoort voor de hemel kopen’ luidde het argument  destijds (tolerant!!)). Dan nog een aangrijpende ‘portret’ van een BNer die met een vluchteling praat en De Drie J’s zingen een liedje.
En iedereen is weer gerustgesteld. De feministen, de intellectuelen, de kritische VVD-stemmer, de BN’ers zelf en de huisvrouwen weten weer: wij zijn wakker!
Lekker bezig.
Ik vind het goed.
Van mij krijgt het – mits netjes beargumenteerd – een voldoende.
Het is tenslotte tóch een gedachte.
Hup Holland!

Maar ik vond 2Mavo vandaag van méér politiek realisme getuigen.
Die zeiden: Leid dat leger van 800.000 mensen op, en laat ze vechten voor hun eigen land!
Maar ik laat niemand zitten die zijn best heeft gedaan.